| Ideę
tworzonej przez nas wspólnoty najpełniej wyrażają słowa Bogdana Jańskiego:
“Najwięcej dobra czyni się przez miłość, a nie przez logiczność
pojęć.” To jest fundament, na którym się opieramy. Naszym działaniem
jest przyjaźń z osobą upośledzoną; przyjaźń, której zamierzamy dochować
wierności. Troska o przyjaciół przejawia się natomiast na różne sposoby
i na różnych płaszczyznach. Jedną z nich jest życie duchowe. Wspólnota
Burego Misia jest wspólnotą ewangeliczną, która opiera się na zasadach
Ewangelii i z niej czerpie natchnienie do życia w prawdzie. Żadna jednak potrzeba duchowa nie może być realizowana, gdy niezaspokojone pozostają te podstawowe, ciepła i pożywienia. Dlatego każde z ognisk Wspólnoty (Bytom, Kraków, Poznań z Nowym Tomyślem) wyłania służby kwatermistrzowskie, czuwające nad materialnym bytem Wspólnoty. Powołana też została w tym celu Fundacja Burego Misia. Przede wszystkim staramy się wspierać utrzymanie Osady Burego Misia, która jest domem Wspólnoty, a także (od 1992 roku) stałym ośrodkiem opieki dla tych Burych Misiów, które straciły bliskich. Założycielem Wspólnoty jest Kawaler Orderu Uśmiechu, ks. Czesław Marchewicz CR, nazywany przez wszystkich “Kubą”. W 1984 roku Kuba zorganizował pierwszy Obóz Burego Misia, będący do dziś świętem całej Wspólnoty. Od 1987 roku obozy maja miejsce na Osadzie. W ciągu roku prowadzimy działalność w obrębie wymienionych powyżej ognisk. Ale pod słowem: wspólnota kryje się o wiele więcej znaczeń: indywidualny kontakt z Burym Misiem, przyjaźnie łączące Rodziców Burych Misiów, czy spotkania przy herbatce Burych Niedźwiedzi. I wszystkie inne więzi czy doświadczenia, jakie powstają dzięki naszemu uczestnictwu we Wspólnocie Burego Misia. Jak mówi Kuba: “zawsze, gdy zabieram się do porządkowania tego, czym jest wspólnota (...), widzę, że musiałbym na emeryturę przejść, żeby mi się to udało. Wciąż pojawia się w niej coś zupełnie nowego, coś, czego nie było do tej pory jako zjawiska życia wspólnotowego.” |
||
) |
) |
|
) |
) |
|
